Mijn eetlust heeft plaatsgemaakt
voor het gekriebel in mijn buik.
Ik kan me niet meer concentreren,
zou dit ooit nog over gaan?
Ik heb het zwaar te pakken
en toch voel ik me niet ziek.
Morgen gaat het vast wel beter.
Nog maar één nachtje slapen.
Wat duurt dit lang.
Nog tien uur en achtentwintig minuten,
dan zie ik haar weer.
Tien uur en zevenentwintig minuten.
vrijdag 16 mei 2008
Een nachtje
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Matthijs toch! Fantastisch.
Nog niets van je gehoord dus je hebt vast een geweldig leuke dag. Zijn de kriebels niet voor niets.
Een reactie posten