Het warme water spoelt haar geur van mijn lijf
maar in mijn hoofd kan ik haar nog volop ruiken
en hoe hard ik ook boen, het gaat er niet af
die glimlach op mijn gezicht.
Cirkels zijn jaloers
op haar ronde vormen.
Zijderupsen staken hun werk
na het zien van haar zachte huid.
Het zonlicht verbleekt
bij de schittering van haar ogen.
Mijn hart slaat op hol
elke keer als ik aan haar denk.
Ze heeft mij gevonden.
En ik haar.
Mijn eetlust heeft plaatsgemaakt
voor het gekriebel in mijn buik.
Ik kan me niet meer concentreren,
zou dit ooit nog over gaan?
Ik heb het zwaar te pakken
en toch voel ik me niet ziek.
Morgen gaat het vast wel beter.
Nog maar één nachtje slapen.
Wat duurt dit lang.
Nog tien uur en achtentwintig minuten,
dan zie ik haar weer.
Tien uur en zevenentwintig minuten.
Woorden stromen door mijn hoofd.
Een rivier vol gebroken zinnen.
Ik probeer te redden wat ik redden kan,
maar de stroming is te sterk.
Soms is het dagenlang eb.
Vandaag is het vloed.
De woorden staan tot aan mijn lippen.
En toch, mijn pen zwijgt.
De storm lijkt te gaan liggen
de rivier slipt langzaam dicht
de woordenstroom droogt op
het papier blijft bijna leeg
Langzaam druppelen de woorden uit de pen.
Het beeld in mijn hoofd
dat past bij het plaatje op de Neude.
Het beeld in mijn hoofd
is van het plaatje op de Neude.
Ze was een plaatje, daar op de Neude
en nu zit ze in mijn hoofd.
Ze was lief, mooi en grappig, op de Neude.
Ze is nog veel meer, in mijn hoofd.
Mijn hoofd zit vol met plaatjes.
Het beeld van een elpee die overslaat.
Een plaatje dat blijft herhalen.
Ik hoop dat het nooit meer over gaat.
Wat als morgen de wereld vergaat?
Zul je de wereld dan missen?
Wat als jij morgen het leven verlaat?
Zal de wereld jou dan missen?
Wat als de liefde overgaat?
Kun je dan nieuwe liefde vinden?
Wat als de liefde voor je staat?
Durft je je dan opnieuw te binden?
Wat als ik echt had kunnen dichten?
Was dit dan veel beter geweest?
