Schrijven bij kaarslicht. Een vlam voor me, een vlam in me. Ik heb mijn muze terug. Het vuur lijkt weer ontstoken. Hoera ik schrijf! Woord na woord, ze komen uit m'n hoofd, m'n hand, m'n pen. Een perfectie symfonie. Het vuur verwarmt me. Het vuur verlicht me. Vuur, wat heb ik je nodig. Je warmte, je veiligheid. Maar vuur kan ook verwoesten. Alles weg, in een verzengende hitte. Zoals de kaars langzaam opbrand, branden ook wij mensen op. Alles brand, behalve vuur zelf. Vuur is vuur. Geen emotie, geen complexe gedachten, maar gewoon vuur. Het moet heerlijk zijn om soms even vuur te zijn. Kunnen verwarmen en verwoesten. Maar vuur is ook eenzaam, altijd maar alleen. En alles wat vuur aanraakt, dat vergaat. Nee vuur mag in me branden, maar dan wel met mate. Ik wil nog niet vergaan. Maar als ik ga, laat het dan door vuur zijn. De wereld nog voor een keer verlichten. Nog 1 moment van warmte geven. Nog een laatste kans om te inspireren, de fakkel door te geven.
Vuur is eerlijk en puur.
woensdag 9 januari 2008
Vuur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Ga jij nou beweren dat jij óók altijd bij kaarslicht schrijft?
Ik vind kaarslicht zeer inspirerend. Schrijft heel anders dan bij lamplicht of daglicht.
Als het donker is, dan probeer ik bij kaarslicht te schrijven.
Soms vind ik dat wij eng dezelfde gewoonten onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld.
Een reactie posten